Mənim adım Vüqardır, 47 yaşım var, Gəncədə yaşayıram. Ömrümün böyük hissəsini bu şəhərdə keçirmişəm, küçələrini, daşlarını, hətta küləyinin necə əsdiyini belə bilirəm. Qış ayları burada elə bir soyuq olur ki, adam elə bilir sümüklərinə qədər buz bağlayır. Mən taksi sürücüsüyəm, gecə-gündüz sükan arxasındayam, bəzən səhərə qədər işləyirəm. Maşınım köhnədir, amma mənim üçün əzizdir. Onunla ailəmi dolandırıram, onunla borclarımı ödəyirəm, onunla həyatın ağırlığını daşıyıram. Arvadım Rəna evdar qadındır, iki övladım var: biri universitetdə oxuyur, digəri məktəbdə. Onların gələcəyi üçün hər gün çalışıram, amma bəzən elə olur ki, gücüm tükənir, ümidim azalır. Elə günlər olur ki, səhər durub sükan arxasına keçəndə özümə sual verirəm: "Vüqar, bu həyat nə vaxta qədər belə davam edəcək?"
Keçən ilin qışında elə bir gecə idi ki, qar yağırdı, yollar buz bağlamışdı, müştəri yox idi. Mən maşını kənara çəkib oturdum, telefonumu əlimə götürdüm. Sosial şəbəkələrdə gəzirdim, birdən qarşıma bir reklam çıxdı. Onlayn oyun saytı idi. Mən heç vaxt qumar oynamamışdım, amma o gecə nəsə məni çəkdi. Bəlkə də soyuq, bəlkə də tənhalıq, bəlkə də ümidsizlik. Elə həmin an mostbet mirror kimi bir ünvandan sayta daxil oldum. Qeydiyyatdan keçdim, adımı yazdım, balansıma kiçik bir məbləğ əlavə etdim. O an əllərim əsirdi, çünki heç vaxt belə bir şey etməmişdim. Amma içimdə bir səs var idi ki, deyirdi: "Vüqar, bir dəfə cəhd et, nə olacaq ki?"
İlk oyunda uduzdum. Böyük məbləğ deyildi, amma yenə də adamın içində bir acı olur. Sonra ikinci oyun, üçüncü oyun... Birdən elə bir şey oldu ki, hələ də inanmaqda çətinlik çəkirəm. Ekranda rəqəmlər artdı, səs getdikcə daha da həyəcanlı oldu. Mən uduşu görəndə maşının içində yerimdən qalxdım, telefonu əlimdən yerə saldım, sonra təzədən götürüb ekrana baxdım. Doğru idi. Mən udmuşdum. Kiçik bir məbləğ idi, amma o an mənim üçün dünyanın ən böyük sərvəti idi. O gecə evə gedəndə ürəyim necə döyünürdü, bunu sözlə ifadə edə bilmərəm. Arvadım məni görüb soruşdu ki, nə olub, sənin üzündə nəsə var. Mən ona dedim ki, heç nə, sadəcə yaxşı bir gün keçirdim.
O gündən sonra mən həmin saytı tez-tez yoxlayırdım. Hər dəfə mostbet mirror kimi bir ünvandan daxil olurdum, çünki bəzən əsas sayt açılmırdı, amma güzgü ünvandan həmişə işləyirdi. Özümə söz verdim ki, yalnız əyləncə üçün oynayacağam, heç vaxt ailəmin pulunu riskə atmayacağam, heç vaxt borc alıb oynamayacağam. Sadəcə öz kiçik büdcəmi ayırıram və oynayıram. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma ən əsası o idi ki, mən artıq özümü yorğun hiss etmirdim. Sükan arxasında oturanda da, müştəri gözləyəndə də beynimdə o rəqəmlər canlanırdı. Elə bil ki, həyatıma yeni bir rəng gəlmişdi.
Bir axşam müştəri məni Gəncənin kənarına apardı. Geri qayıdanda yol uzun idi, hava soyuq idi. Mən də telefonumu götürüb yenidən oyuna girdim. Bu dəfə nəsə fərqli idi. Rəqəmlər artırdı, mən gözlədim. Ürəyim dedi ki, bas, amma beynim dedi ki, gözlə. Mən gözlədim. Rəqəm 10 oldu, 20 oldu, 50 oldu, 100 oldu. Mən hələ də gözləyirdim. Sonra 200 oldu, 300 oldu. Əllərim titrəyirdi. Sonra 500 oldu. Mən düyməni basdım. Ekranda böyük bir rəqəm göründü. Mən udmuşdum. Böyük məbləğ idi. O qədər böyük idi ki, əvvəlcə inanmadım. Telefonu söndürüb yenidən açdım. Yenə eyni. Mən maşını kənara çəkib oturdum və ağladım. Bəli, kişi ağlamaz deyirlər, amma mən ağladım. Çünki o an anladım ki, bu pul mənim borclarımı bağlaya bilər, uşaqlarımın təhsilinə xərcləyə bilərəm, arvadıma illərdir almaq istədiyi o xəzi ala bilərəm.
Elə həmin gün arvadıma hər şeyi danışdım. O, əvvəlcə inanmadı, sonra sevindi, sonra qorxdu. Dedi ki, "Vüqar, bu pulu necə çıxaracaqsan?" Mən də ona dedim ki, narahat olma, hər şeyi yoxlamışam. Doğrudan da, pulu çıxarmaq asan oldu. Bir neçə gün ərzində hesabıma köçürüldü. O gündən sonra mən həmin saytı tez-tez yoxlayırdım. Amma mən qumarbaz olmadım. Özümə söz verdim ki, yalnız əyləncə üçün oynayacağam, heç vaxt ailəmin pulunu riskə atmayacağam. Elə buna görə də hər dəfə kiçik məbləğlərlə oynayırdım. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma ən əsası o idi ki, mən artıq həyatın yalnız bir dairə olmadığını başa düşmüşdüm. Həyatda şans da var, risk də var, sevinc də var. Sadəcə bunları görmək lazımdır.
Bir gün iş yoldaşım Elçin məni çay içməyə dəvət etdi. Oturduq, söhbət etdik. Mən ona hər şeyi danışdım. O, güldü, dedi ki, "Vüqar, sən indi mənə borclusan, çünki mən səni bu yola saldım". Mən də ona dedim ki, "yox, Elçin, mən sənə borclu deyiləm, mən özümə borcluyam. Çünki illərdir özümü unutmuşdum". O gün biz çox güldük, çox danışdıq. Elə bil ki, illər sonra ilk dəfə idi ki, ürəyimdən gələn kimi gülürdüm.
İndi mən hər gün sükan arxasındayam, müştəri daşıyıram, ailəmi dolandırıram. Amma artıq içimdə bir fərqli hiss var. Bilirəm ki, həyatda hər şey mümkündür. Bəzən bir gecə, bir oyun, bir qərar sənin bütün həyatını dəyişə bilər. Mənim üçün bu, sadəcə pul deyildi. Bu, özümə inam idi. Bu, illərdir itirdiyim o kişinin sevinci idi. Bu, həyatın mənə verdiyi bir jest idi. Və mən o jesti qəbul etdim. Çünki bəzən insan sadəcə bir dəfə cəhd etməlidir. Bir dəfə risk etməlidir. Bir dəfə özünə "niyə olmasın?" deməlidir. Mən dedim. Və oldu. İndi mən hər səhər sükan arxasına keçəndə küçələr hələ də soyuq olur, amma mənim içimdə bir istilik var. Bilirəm ki, bu gün də nəsə yaxşı ola bilər. Və bu hiss, inanın mənə, hər şeyə dəyər.
|
匿名
發表於 2026-9-26 12:32:06
